Vandaag weer een lange strandwandeling.

Samen iets lekkers drinken en eten.

En om 5 over half 4 tegen elkaar zeggen: 'nu is 'ie geboren'.

Kreeg dit gedichtje opgestuurd. Alsof het voor ons geschreven is.

Met dit verschil dat Marinus van den Berg ons niet kent.

Maar het had goed gekund…

VOORBIJE TOEKOMST

Je leeft nu

in de voorbije toekomst.

Je zult altijd er nog zijn.

Je bent voor mij nooit

lang geleden.

Je hoort

er nog altijd bij.

Je bent aanwezig

in mijn onvervulde verwachtingen.

Je bent aanwezig

in mijn slapeloze dromen.

Je naam vervaagt niet

in mijn herinneringen.

Je bent present

als je er niet bent.

Je bent waar je bij had kunnen zijn.

Je bent niet van voorbij,

niet van gisteren.

Je bent van gisteren, van vandaag en morgen:

voorbije toekomst.

N.a.v. een oproep in het personeelsblad: beschrijf je mooiste/meest aparte kerstervaring.

Nou, dat was dus deze:

Het is december 2002.

Ze hebben inmiddels sinds ruim 4 jaar een lange-afstandsrelatie Nederland – Zuid-Afrika. En omdat zo’n lange lat op den duur te lang wordt, zijn ze de procedure gestart om samen in Nederland te kunnen wonen. Drie maanden staat ervoor, voor die procedure, maar de vreemdelingenpolitie doet er nu al meer dan een jaar over. In eerste instantie ging ze daar nog redelijk relaxed mee om, maar het einde lijkt maar niet in zicht en dus is er van die kalmte nu weinig meer te bespeuren. Menig protestbrief heeft zijn weg naar de Nationale Ombudsman al gevonden. De telefonische medewerkers van de vreemdelingenpolitie kunnen er verder ook niks aan doen, maar ze zijn het enige bereikbare aanspreekpunt en dus krijgen ze regelmatig de volle lading… 

Zolang de procedure in behandeling is mag vriend niet naar Nederland komen. De bodem van de geldput is in zicht, dus een ticket naar Zuid-Afrika zit er niet in. Kortom, de kerststemming zit er goed in…

Gelukkig is er afleiding; de kerstperiode is op school altijd gezellig druk. Dit jaar speelt er nog een speciaal project, want er gaan kerstkaarten gemaakt en verkocht worden door de kinderen. De opbrengst gaat naar Zuid-Afrika. Daar wordt van het geld een nieuw, stenen, schoolgebouwtje neergezet op de plaats waar nu nog een houten krot staat. Zij is helemaal van de partij natuurlijk, aangezien het om het schooltje van haar aanstaande schoonzus gaat! Er wordt keihard gewerkt door de kinderen en de opbrengst is geweldig. Fijn dat ze naar Zuid-Afrika kan bellen met de mededeling dat dat nieuwe gebouwtje er kan komen! Maarre… hoe gaat dat verdiende geld daar komen?

Dat is heel simpel: zij gaat het gewoon brengen.

Haar collega’s vertellen tijdens een lunchpauze dat ze vast kan beginnen haar koffers te pakken. Ze gaat tijdens de kerstvakantie drie weken lang naar Zuid-Afrika. Om het geld van de actie te overhandigen (‘Maak je wel foto’s en een filmpje?’) en vriendlief weer te zien. En wie dat allemaal regelt? Dat hoeft ze niet te weten…

Tot op de dag van vandaag weet ik niet waar het vliegticket vandaan kwam, maar ik vermoed dat mijn collega’s van destijds met de pet rond zijn gegaan… Geweldig toch, dat ze zien dat je het even niet meer trekt en je zo ‘gered’ wordt. Het was een erg speciale kerst: samen met mijn vriend; het overhandigen van het geld van de actie; kerst vieren in de hitte en in de verste verte geen kerstboom te bekennen, slechts wat nepsneeuw tegen een etalageruit.

Ruim drie maanden na deze kerst mocht mijn vriend naar Nederland komen. Ons eindeloze geduld werd beloond. Inmiddels zijn we alweer 5 ½ jaar getrouwd. Ik werk niet meer op de Petrusschool. Ik denk wel nog vaak terug aan deze actie… Het was vermoedelijk een ‘life-safer’… Zouden ze zich dat gerealiseerd hebben? Anders weten ze het nu…

(foto: schoolgebouwtje anno 2010)

Ik las vandaag in een tijdschrift dat in Laren de oudste boom van Nederland, een zomereik, staat. Dit exemplaar is al 450 jaar oud! Welk verhaal moet die wel niet kunnen vertellen… Helemaal terug tot in de 16de eeuw.

Wat mij nog even terug brengt naar onze eigen tijd en de boomperikelen van de afgelopen dagen; de restanten van 'onze'  boom zijn gisteren opgeruimd. Moge hij rusten in vrede…

Of misschien terugkomen als leuke tuinbank ofzo. Als er genoeg gezond hout overblijft. Misschien wel genoeg voor een 'D-I-Y' bouwpakketje voor een vogelhuisje. Of als je er gaten in boort, dat je er een eenvoudige bijenflat van kunt maken (aangezien de bijen in ons land met uitsterven worden bedreigd bij gebrek aan nestplekjes).

Desnoods, als het echt niet anders kan, als openhaard hout. Geeft' ie tenminste nog een laatste beetje warmte. En blijft er uiteindelijk alleen nog as over, 'dust to dust…'

 
'Eindelijk. Daar zijn ze.

Ik wist natuurlijk wel dat ze zouden komen. Enkele dagen geleden werd ik al gemerkt. Een opvallend groen kruis sierde mijn stam sindsdien.

En dan te bedenken dat ik hier een paar jaar geleden nog stond te pronken met m'n volle kroon. In het voorjaar kwamen de mensen weer naar buiten met hun camera's om foto's te maken. Dat gebeurde ieder jaar, want natuurlijk zagen we er met z'n allen prachtig uit als de bloesem zich eindelijk opende en gaven we de straat een magische roze gloed. En dat al sinds meer dan zeventig jaar!

Afgelopen jaar is het al minder geweest. Ik sta nog maar alleen te kijken. Een meter of honderd verderop staan nog wat tijdgenoten, maar ja, verder gaat het achteruit in de buurt he. Hoe ouder je wordt, hoe meer leeftijdgenoten je ontvallen. Je bent nog het enige oudje tussen al het nieuwe jonge spul en laten we eerlijk zijn: die zitten niet te wachten op het geklets van zo'n ouwetje als ik. 

Tja, het is hard gegaan sinds die ziekte de kop op stak. Ik dacht nog dat ik de dans ontsprong, maar sinds begin dit jaar weet ik dat ook ik de honderd niet ga halen… Niemand die voor mij deze kastanjes uit het vuur komt halen…

Je gaat wat kalen op je hoofd. De duiven, die anders met hele volksstammen tegelijk in je haar zitten om van je bloemen te peuzelen, blijven maar even rondhangen. Je hebt gewoon niet meer genoeg te geven. Niet dat ik erom treurde dat ze snel weg waren hoor: dat gespuis heeft geen respect voor de pracht van mijn bloesem en bovendien schijten ze me helemaal onder…

Ik kon het zelf niet goed zien, maar zag soms de mensen in de straat bezorgd naar m'n achterkant kijken. Kaal. Foute boel.

En nu zijn ze er dus. Ik moet eerlijk zeggen dat het toch ook wel een opluchting is. Ik voel m'n voeten al niet meer en heb geen idee hoelang ik nog uit mezelf rechtop blijf staan. Maar de aanblik van die motorzagen maakt me wel een beetje angstig.

Laat het maar gauw over zijn. Uitgekletst na ruim zeventig jaar. Tijd om plaats te maken voor de jongere generatie. Jammer.

Dag.'

Hier werkt TNT gewoon hoor…

Kijk maar:

(Zit met kop rooibossie in de hand te genieten van deze, vandaag ontvangen, kaartjes)

Uit Groot-Brittannie,

en

uit Polen.

Meegenieten mag.

Een derde deel van de mannen is meer verknocht aan auto dan aan vrouw.

'Maakt mij niet uit. De ramen van mijn auto waren vanmorgen tenminste al schoongekrabd.'

Aldus een vrouwelijke collega. 

In het tramhokje.

Twee vriendinnen op een bankje. Wachtend op de tram.

Het vriest en de wind is ijzig koud.

'Brrrrr, oh, wat heb ik het koud', zegt de ene vriendin, weggedoken in winterjas en achter sjaal. Handschoenloze handen diep in de zakken, voor zover de telefoon dat toelaat.

De benen gehuld in iets wat lijkt op een legging van een synthetisch stofje. Panty-enkel-sokjes in dunne platte zomergympies.

Pik in, 't is winter? Pak in zou ik zeggen. Of: wie mooi wil zijn moet kou lijden..?

Leef in het nu, maar blijf dromen!

Hoe doe je dat? Dromen doe je over het algemeen over wat er in de toekomst misschien wel eens zou kunnen gebeuren. Of hoe je de toekomst naar je hand kunt zetten. Terwijl je in het 'nu' juist niet meer bezig bent met verleden of toekomst.

'Niet blijven hangen in het verleden, dan kom je niet verder.'

Vooruit dan maar, dacht ze. Laten we maar eens wat concreter worden met die dromen. En voor ze het wist werd ze zelfs behoorlijk concreet:

Zo moest het eruit gaan zien. En wat ze ermee gingen doen was ook al duidelijk. Kamertjes verhuren aan mensen die best naar een warm Afrikaans land wilden om HUN droom te verwezenlijken en die wilde dieren wilden zien, maar tussen het gehops van lodge naar lodge door ook even helemaal niks wilden doen in een authentiek dorp. Waar dus ook helemaal niks te doen is, behalve staren naar de rood ondergaande zon tegen de bergen.

Manlief tekende ook driftig mee. Leuk, zo dromen met z'n tweetjes!

Totdat bleek dat haar droom wat minder dromerig werd en ze al plannen ging smeden hoe nu verder ('Uhh, iedere maand 100 euro de man opzij, daar had je zo genoeg bouwmateriaal voor.').

Toen ineens haakte manlief af. Zijn tekening, die trouwens te gek was en echt hoge ogen scoorde voor wat betreft haalbaarheid, is vreemd genoeg van de aardbodem verdwenen.

Die van haar is er nog. Dream on… 

'Keep calm and carry on'. Met deze slogan probeerde de Engelse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog de mensen een hart onder de riem te steken. Op deze site kun je zelf verwante posters maken. Kwam hem bij een andere blogger tegen en besloot me maar eens uit te leven op het thema van vandaag. Vandaar: