Kastanjeleed
20 December 2010
By on 15:10

 
'Eindelijk. Daar zijn ze.

Ik wist natuurlijk wel dat ze zouden komen. Enkele dagen geleden werd ik al gemerkt. Een opvallend groen kruis sierde mijn stam sindsdien.

En dan te bedenken dat ik hier een paar jaar geleden nog stond te pronken met m'n volle kroon. In het voorjaar kwamen de mensen weer naar buiten met hun camera's om foto's te maken. Dat gebeurde ieder jaar, want natuurlijk zagen we er met z'n allen prachtig uit als de bloesem zich eindelijk opende en gaven we de straat een magische roze gloed. En dat al sinds meer dan zeventig jaar!

Afgelopen jaar is het al minder geweest. Ik sta nog maar alleen te kijken. Een meter of honderd verderop staan nog wat tijdgenoten, maar ja, verder gaat het achteruit in de buurt he. Hoe ouder je wordt, hoe meer leeftijdgenoten je ontvallen. Je bent nog het enige oudje tussen al het nieuwe jonge spul en laten we eerlijk zijn: die zitten niet te wachten op het geklets van zo'n ouwetje als ik. 

Tja, het is hard gegaan sinds die ziekte de kop op stak. Ik dacht nog dat ik de dans ontsprong, maar sinds begin dit jaar weet ik dat ook ik de honderd niet ga halen… Niemand die voor mij deze kastanjes uit het vuur komt halen…

Je gaat wat kalen op je hoofd. De duiven, die anders met hele volksstammen tegelijk in je haar zitten om van je bloemen te peuzelen, blijven maar even rondhangen. Je hebt gewoon niet meer genoeg te geven. Niet dat ik erom treurde dat ze snel weg waren hoor: dat gespuis heeft geen respect voor de pracht van mijn bloesem en bovendien schijten ze me helemaal onder…

Ik kon het zelf niet goed zien, maar zag soms de mensen in de straat bezorgd naar m'n achterkant kijken. Kaal. Foute boel.

En nu zijn ze er dus. Ik moet eerlijk zeggen dat het toch ook wel een opluchting is. Ik voel m'n voeten al niet meer en heb geen idee hoelang ik nog uit mezelf rechtop blijf staan. Maar de aanblik van die motorzagen maakt me wel een beetje angstig.

Laat het maar gauw over zijn. Uitgekletst na ruim zeventig jaar. Tijd om plaats te maken voor de jongere generatie. Jammer.

Dag.'

IMG_2834 

0 Responses to Kastanjeleed

  1. Ohw jammer !

  2. Met zo’n boom zou ik graag eens een gesprekje voeren, zeventig jaar is lang genoeg om veel te hebben meegemaakt.
    Eeuwig zonde als bomen gekapt worden maar soms is het nodig.

  3. Kastanjesterk opgeschreven.

  4. @Bertie: dat bedenk ik me nu ook altijd ‘wat heeft die boom meegemaakt’. Heb het ook bij oude gebouwen, dan realiseer ik me dat over dezelfde vloer al honderden jaren mensen lopen. Ben me erg bewust van geschiedenis.

  5. Over geschiedenis gesproken.
    Een oude oom uit Graft vertelde van zijn eerste klas:
    ‘We mochten op de banken staan om naar buiten te kijken, daar kwam een automobiel langs…’

  6. Haha, dat zijn toch prachtige verhalen! Van mij mochten ze laatst allemaal voor het raam kijken omdat er zo’n auto voorbij kwam met een camera op het dak: foto’s maken voor google maps o.i.d.. Tja, tijden veranderen…

  7. Wat heb je dat mooi beschreven!
    En wat jammer toch..
    70 jaar heeft hij onbekommerd mogen groeien en daaraan is nu een eind gekomen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>